Początek trasy jest równoległy do trasy zielonej. Będąc w lesie na pierwszym rozwidleniu skręcamy w lewo i jadąc drogą leśną docieramy do drogi asfaltowej, którą jedziemy kilkanaście metrów. Następnie skręcamy na ścieżkę leśną w lewo, którą dotrzemy do Perlaków. Jest tam krzyż, który ufundował Ignacy Ściuk. Będąc w szpitalu obiecał Panu Bogu, że jeżeli wyzdrowieje to w dowód wdzięczności postawi na swoim polu krzyż. I tak też się stało. Jadąc dalej lasem dojeżdżamy do przysiółka Kołacznia. Pomnik, który się tu znajduje upamiętnia 10 więźniów polskich ze Stalowej Woli zamordowanych przez hitlerowców w odwecie za wykonanie wyroku śmierci przez AK na leśniczym Millerze. Przejeżdżamy przez mostek na potoku Rokita, z którego można podziwiać krajobraz łąkowy (szczególnie ładny wiosną). Następnie dojeżdżamy do stawów w Kołaczni, które są miejscem wypoczynku okolicznej ludności, usytuowane są w pobliżu rezerwatu różanecznika żółtego.

Rezerwat Kołacznia jest jedynym rezerwatem na terenie naszej gminy. Jest on typu florystycznego. Utworzony został dnia 14 lutego 1967 r w celu "zachowania naturalnego stanowiska azalii pontyjskiej, krzewu objętego ochroną gatunkową". Jest to jedyne, uznawane za naturalne stanowisko różanecznika żółtego Rhododenron luteum na terenie Polski, odkryte w 1909 r. Gatunek ten zwany dawniej azalią pontyjską, należy do najrzadszych składników flory Polski. Co do hipotez powstania tego stanowiska to są dwie. Jedna - bardziej naukowa - mówi o tym, że naukowcy w 1953 roku odkryli szczątki azalii w osadach piloceńskich. Pozwala to przypuszczać ze azalia wchodziła w skład flory leśnej w trzeciorzędzie czyli przed lodowcem, a więc stanowisko w Kołaczni to relikt sprzed zlodowacenia liczący sobie 11 tys. lat. Druga hipoteza, bardziej na kształt legendy mówi o Tatarach grasujących na tych terenach w XVI i XVII w. Prawdopodobnie przywieźli oni nasiona azalii w paszy dla koni. Oprócz różanecznika na terenie rezerwaty objęta ochroną częściową jest również kruszyna pospolita. W 1925 roku kiedy to dr Marian Nowiński prowadzil badania na tym terenie udokumentował stanowiska storczyka samiczego i rosiczki okrągłolistnej. W ostatnich latach gatunków tych jednak nie potwierdzono. Za rezerwatem skręcamy w prawo by przy zabudowaniach Kołaczni zatrzymać się przy źródełku wody. Następnie jedziemy prosto i na kolejnej drodze utwardzonej skręcamy w prawo. Za zabudowaniami odbijamy w lewo i jedziemy dość uciążliwą drogą polną docierając do drogi asfaltowej Wola Zarzycka - Łętownia. Z tego punktu widzimy na północny zachód Wólkę Łętowską, na północny wschód Łętownię, na wschód panoramę Krzeszowa, na południowy wschód połacie lasu oraz na południowy zachód przysiółek Parszywkę. Obok omawianego punktu widokowego znajduje się kapliczka pochodząca z lat 60 XX wieku. Postawiona została w podzięce Matce Boskiej za udaną operację.

Jadąc dalej trasą czerwoną dojeżdżamy do Woli Zarczyckiej. Po raz pierwszy wieś lokowano około 1430 roku pod nazwą Trzeboszowice. Powtórną lokację na prawie niemieckim w 1578 roku udokumentował Piotr Zarczycki, wójt Wolski. W rok później powstała parafia. Jadąc przez teren wsi dojeżdżamy do kapliczki Matki Bożej przed mostem na rzece Potok Łowisko obok kościoła parafialnego. Przed 1960 roku znajdowała się w niej drewniana rzeźba św. Jana z XIX wieku. Obecnie znajduje się ona w kościele parafialnym. Trochę dalej znajuje się kościół parafialny pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. Obecna świątynia wzniesiona została w 1907 roku według projektu Bajana, za ks. Józefa Gryzieckiego. Zastąpiła wcześniejszy drewniany kościół z roku 1607. Na terenie przyległym do kościoła w 1957 roku został wzniesiony pomnik ku czci pomordowanym przez hitlerowców uczestników ruchu oporu. W miejscu tym po otoczeniu wsi 20 VI 1943 r. Niemcy zamordowali 76 mieszkańców wsi za to, że pomagali działającej na tym terenie partyzantce. Obok kościoła stoi grota. Wewnątrz niej znajduje się figura Matki Boskiej z Lourdes. Jadąc dalej za kościołem możemy zobaczyć 2 projektowane pomniki przyrody, są nimi: dąb szypułkowy oraz lipa drobnolistna mające 190 i 130 lat. i mierzące 21 i 22 metrów wysokości.

Dojeżdżając do skrzyżowania przyjeżdżamy przez most na Potoku Łowisko i jedziemy w stronę przysiółka Budy Kapliczka na Budach wzniesiona w 1851 roku z fundacji Szymona Ruszaka. Po bokach drzwi malowidła i św. Piotr i Paweł. W kapliczce znajduje się obraz Matki Bożej Leżajskiej z 1838 Nieco dalej zbudowana została kapliczka Matki Boskiej Leżajskiej. Obraz będący w tej kapliczce ubrany jest w srebrną sukienkę. Na następnym skrzyżowaniu kierujemy się w stronę Wólki Niedźwieckiej Za zabudowaniami punkt widokowy Z drogi tej możemy zobaczyć malowniczy Brzyźniański Obszar Chronionego Krajobrazu. Po chwili przerwy jedziemy prosto dojeżdżając do lasu skręcamy w lewo. Proponujemy spędzić tu kilka chwil by dokładnie poobserwować krajobraz i roślinność. Jest to najbardziej malowniczy obszar na terenie naszej gminy. Został on zaproponowany do ochrony w formie użytku ekologicznego. Teren ten o powierzchni 3,5 ha tworzą stare zakola Trzebośnicy zarastające szuwarami. na wodzie wykształciły się zespoły rzęsy wodnej, strzałki wodnej i ponika błotnego. Na brzegach rosną zarośla olszy czarnej. Znajdują sie tu również stanowiska bobrów co widać na zdjęciach umieszczonych w galerii. Na tym obszarze meandrująca Trzebośnica wije się piękną wstęgą tworząc malowniczy krajobraz. Meander jest to zakole koryta rzeki przypominający pętlę lub łuk.

Następnie wracamy w stronę Woli ale na skrzyżowaniu odbijamy w prawo do Łoin. Przekraczając rzekę Trzebośnicę zatrzymujemy się przy pomnikowym drzewie i ciekawej kapliczce. Dalej kierujemy się w stronę Flisów , na tym odcinku warto zatrzymać się by zdobyc informacje o BOChK, utworzony został 1992 r. zajmując powierzchnię 11 800 ha z czego w granicach gminy Nowa Sarzyna znajduje się ok. 620 ha. Obszar ten obejmuje fragment Płaskowyżu Kolbuszowskiego w znacznym stopniu pokryty lasami: głównie liściastymi i mieszanymi, ze śródleśnymi bagnami i torfowiskami oraz fragmentami borów bagiennych i olsów. Charakteryzowany teren posiada również duże wartości krajobrazowe, o których stanowią zwarte kompleksy: leśny, mozaika pól i łąk, śródleśne i śródpolne oczka wodne, malownicza dolina Trzebośnicy, itd. Najbardziej wartościowe fragmenty i elementy przyrody omawianej części obszaru zaproponowano do ochrony w formie użytku ekologicznego (nr 4.) oraz pomnika przyrody żywej (okazały jesion). Następnie przejeżdżamy przez Sypy i docieramy do mostka na Tarlice, na terenie naszej gminy jest tylko mały odcinek tej rzeki, jest ona prawobrzeżnym dopływem Trzebośnicy. Na skrzyżowaniu skręcamy w lewo w stronę Huciska. Za mostem na Trzebośnicy wspinamy się by podziwiać panoramę z kolejnego punktu widokowego. Ukazuje on mam dolinę Żyłki z rozłożona po obu jej stronach wsią Wolą Zarczycką. W kierunku wschodnim i północnym rozciąga się widok na meandrująca w śród pól i lasów rzekę Trzebośnicę oraz okoliczne miejscowości. Dojeżdżamy do skrzyżowania dróg kierując się w prawo do Nowej Sarzyny. Za lasem kolejny punkt widokowy. Z drogi tej rozciąga się widok na oddaloną dolinę Trzebośnicy w Judaszówce oraz łąki, lasy i pola uprawne. Zjeżdżając z góry docieramy do Smyczów, gdzie skręcamy na utwardzoną drogę w prawo przekraczając most na Trzebośnicy. Docieramy do Judaszówki. Po drodze napotykamy projektowany pomnik przyrody, jest to lipa drobnolistna.

Judaszówka jest niewielką miejscowością położoną ok. 10 km. od Leżajska i 4 km. od Jelnej. Administracyjnie Judaszówka znajduje się w obrębie sołectwa Jelna. Judaszówka podlega od 1981 roku parafii w Jelnej. Kościół w Judaszówce pw. Podwyższenia Krzyża Świętego powstał w 1990 roku na miejscu kaplic, z których najstarsza pochodziła z 1969 roku. Świątynia została poświęcona 20 września 1992 roku, a jej pierwszym proboszczem został o. Doroteusz Lipieński. Wracając do Nowej Sarzyny warto obserwować wijące się meandry Trzebośnicy Trzebośnica w okolicach Judaszówki tworzy malownicze zakola, które sprawiają, że teren ten jest bardzo atrakcyjny. Warto też przy tak zwanym ujściu odpocząć przed dalszą podróżą. Ostatni etap naszej trasy wiedzie przez ul. Azalii Pontyjskiej, którą dojeżdżamy do Parku nad Trzebośnicą.